Na jej twarzy wpełzł znów lekki uśmiech, był on jednak tylko chwilowy, bo zaraz zniknął tak szybko, jak szybko się pojawił. Dziewczyna odsunęła dłoń chłopaka od siebie delikatnie.
- Przestań, proszę. - mruknęła, jednak dość uprzejmie i podniosła się. - Ja chyba będę już szła, widzę, że jesteś zmęczony... - wymamrotała, przejeżdżając sobie dłonią wzdłuż ręki.

Zacisnąłem usta w wąską linie i złożyłem ręce na nogach milcząc. Była zła a ja z każdą minutą spieprz.ałem sprawę coraz bardziej i bardziej.. Trzaśnie drzwiami i zniknie znowu z mojego życia a ja się już nie pozbieram , bo ze mnie taki du.pek. . – Maari będę trzymał łapska przy sobie tylko nie idź albo obiecaj ,że już nigdy tak nie znikniesz bez słowa bo ja oszaleje! .. Naprawdę. – przeniosłem wzrok na brunetkę pozwalając nawet by roztrzepana grzywa spadła mi na oczy.

- Po prostu pójdę. - wymruczała i szybko nasunęła na stopy buty i okryła się kurtką. Zanim otworzyła drzwi, spojrzała kątem oka na Georga.
- Spotkamy się jeszcze... Obiecuję. - powiedziała, jakimś takim ściszonym głosem. Przynajmniej wiedziała, że mówi prawdę. Zarzuciła jeszcze kaptur na ciemne włosy i po prostu wyszła, w noc, deszcz, to bez znaczenia. Nie mogła dłużej tam siedzieć i to nie ze względu na chłopaka, a raczej przez swój okropny, żałosny charakter. Zamknęła za sobą furtkę i wręcz pobiegła chodnikiem w stronę określonego sobie celu. Dała również upust emocją, i kilka łez spłynęło jej po policzku...
/nmm